سوختگيري هوا به هوا :

نخستين انتقال سوخت در سپتامبر 1917 روي داد يعني زماني كه يك كشتي هوايي c.1 نيروي ساحلي

سلطنتي انگليس كه در درياي شمال در پشت ناو كانتر بوري يدك كشيده مي شد ،سوختي را كه توسط هواي

فشرده در يك شلنگ ارسال مي شد ، دريافت نمود . اولين طرح مستند سوخت گيري هوا به هوا از الكساندر

سورسكي ، فرمانده ي يگان هوايي گشت دريايي بالتيك در نيروي دريايي روسيه بود كه درسال 1917

جهت افزايش برد هواپيماهاي رهگير ، طرحي را پيشنهاد نمود . استفن كولژفسكي نيز در ژوئن 1918

اختراعي را به ثبت رسانيد كه روشي براي برداشتن سوخت از ايستگاه هاي زميني در هنگام پرواز بود .

در همان سال افسر نيروي دريايي آمريكا ، گادبري كابوت نيز چنين ايده اي را مطرح كرد .

ايده ي كابوت تحويل بدون توقف بمب افكن هاي بزرگ و چند موتوره را به واحدهاي آمريكايي مستقر در

اروپا ، به وسيله ي برداشتن سوخت از كشتي هاي مجهز شده در بين راه ممكن مي ساخت   .

بعد ها روشي براي سوخت به كار آمد كه به روش شلنگ خرطومي حلقه اي معروف شد .

اين روش به حدي بهبود يافته بود كه كاربردي شد اگر چه كه بر طبق معيار هاي امروزي هنوز

هم روش پر دردسري هست . در حاليكه هواپيماي گيرنده لوله ي سوختگيري خود را به همراه يك سر نيزه

كه به يك وزنه و چنگك گيرنده در انتها متصل بود . به دنبال خود يدك مي كشيد . هواپيماي سوخترسان از

پشت و اندكي پايين به هواپيماي گيرنده نزديك مي شد . سپس هواپيماي سوخترسان پرتابه اي را كه به يك

سيم وصل بود به روي گيرنده شليك مي كرد پرتابه با چنگك درگير مي شد و هواپيماي سوخت رسان شروع

به اوج گيري به موقعيت بالاتر مي نمود و در سمت هواپيماي گيرنده قرار مي گرفت .سپس سيم گيرنده به

درون سوخترسان كشيده مي شد و وزنه و چنگك جدا مي گرديد و قبل از اينكه سر شلنگ از هواپيماي

سوخترسان بيرون داده شودو به درون پيوندگير هواپيماي گيرنده كشيده شود ، به سر نيزه اتصال وصل

مي شد با اتمام انتقال سوخت ، گيرنده شلنگ را رها ساخته و هواپيماي سوخترسان براي جدا كردن دو

هواپيما كنار مي كشيد تا يك اتصال ضعيف در سيم گيرنده پاره شود .

اين هم به درخواست علي آقاي تمدن خداكنه خوشت بياد